Verbaas je niet, verwonder je slechts is een veel genoemde uitspraak binnen mijn werk. Op dat vlak had ik laatst in een arbeidsmediation weer eens een mooi leermoment.

Na afloop van een gesprek leek het traject helemaal de juiste richting op te gaan. Partijen spraken open, eerlijk en direct met elkaar. Maar met respect en daar waar het toch even prikkelig werd ook met gepaste reflectie. Tegen het eind van het gesprek gaven beide partijen aan er klaar voor te zijn om in het volgende gesprek aan de oplossingen te gaan werken. Alles leek in kannen en kruiken. Iets meer dan een week later stapte ik dan ook vol goede moed het gesprek in om vervolgens hard met m’n neus op de feiten gedrukt te worden. Met grote verbazing zag ik dat het gesprek al explodeerde bij een simpele vraag. “Hoe gaat het nu met jullie?” Kennelijk hadden bepaalde opmerkingen uit het vorige gesprek in de tussentijd toch de kans gekregen om bij een van de partijen twijfel te zaaien.

Ondanks dat ik destijds niks gemerkt heb was er bij deze partij toch iets gaan broeien. Dit leidde er uiteindelijk toe dat deze emotioneel gezien dan ook twee stappen terug was gevallen in het traject ten opzichte van het vorige gesprek. Wat het nog ingewikkelder maakte was dat de andere partij in de tussentijd juist nog een grotere stap had gemaakt de andere kant op. Deze was dus helemaal klaar voor de zakelijke kant van het traject en had emotioneel niet zo veel meer te bieden.

Mijn verbazing maakte kort plaats voor een schrikmoment en ik dacht bij mezelf: “Oke Joey, bijzonderheden.” Gelukkig maakte de schrik snel plaats voor een plan van aanpak en ben ik aan het werk gegaan. Er was immers geen man overboord, we waren alleen een paar stapjes minder ver dan ik van te voren dacht. En dat is helemaal niet erg besefte ik later. Liever doen we alle stappen twee keer of sommigen zelfs drie keer. Als het er maar voor zorgt dat partijen die laatste stap kunnen nemen zonder dat er daar nog adders onder het gras liggen. Dat is vele malen beter dan die laatste fase maar geforceerd in gaan. Simpelweg omdat we daar nu eenmaal waren aangekomen.

We zijn inmiddels weer verder in gesprek en ze gaan de goede kant weer op, alleen temper ik nu mijn verwachtingen. Mijn leermoment is duidelijk en dat is dat je als mediator moet proberen om zo min mogelijk te verwachten. Zonder verwachting, ook geen teleurstelling en dus ook een neutralere aanpak. Op die manier hoef je je niet meer te verbazen al zal je je soms nog best eens verwonderen.